Van kantjes eraf lopen tot directeur van een eigen bedrijf

Paul de Koster over zijn Bornego-tijd

Eigenlijk was hij tussen z’n 12e en 16e helemaal niet bezig met later. De motivatie om te leren was even weg. Maar kwam een paar jaar later terug en Paul de Koster revancheerde zich. Hij is nu al 7 jaar directeur/eigenaar van staalconstructiebedrijf STC in Tijnje. Over zijn schooltijd en over wat daarna kwam.

Ergens eind jaren tachtig kwam Paul de Koster op de Beugel, toen nog de Christelijke LTS. “Het was een hele kleine school. Veel leeftijdsgenoten uit Tijnje gingen naar de Beugel en ik ging in die lichting mee.” Hij vond het er wel gezellig. Toen Paul moest kiezen tussen hout, elektro en metaal, koos hij voor dat laatste. “Dat was niet een hele bewuste keuze,” moet hij eerlijk bekennen. “Met die andere twee had ik echt helemaal niets.”

Kantjes
De eerste jaren gingen goed. Daarna brokkelde de motivatie wat af. “Ik ging me afvragen wat voor zin het allemaal eigenlijk had en liep de kantjes er wat af,” zegt hij. “Alles om de lessen heen vond ik fantastisch, maar het leren vond ik niets. De technische vakken gingen nog wel omdat je dan met je handen bezig was en iets concreets maakte.” Uiteindelijk slaagde Paul wel na vier jaar en toen kwam langzaam ook het besef dat wilde hij wat bereiken, een vervolgstudie noodzakelijk was.

Hij begon met een Werk en Leren-traject en volgde in de avonduren de MLT. Ondertussen werkte hij bij een constructiebedrijf in de regio. Daar klom hij op tot productieleider. Toen het bedrijf failliet ging, trok hij de stoute schoenen aan. Samen met een compagnon richtte hij een eigen bedrijf op: STC in Tijnje. Het bedrijf telt nu 24 medewerkers en heeft twee takken; een straal- en coatingsbedrijf en een tak die zich richt op staalbewerking.

Mouwen
Het leuke aan z’n huidige werk vindt hij dat geen dag hetzelfde is. Werkoverleg, facturen maken en klanten bezoeken: het hoort er allemaal bij. En is het een keer erg druk in de fabriek dan steekt hij zelf de handen uit de mouwen en last hij net zo hard een paar uurtjes mee.

Doordat STC een stagebedrijf is, heeft hij nog regelmatig contact met docenten van het Bornego College. “Ik vind het een heel gedreven opleiding. De mensen zijn er altijd fanatiek en het is mooi om te zien hoe ze er bovenop zitten om de jongens een goede stageplek te geven.”

Kwartje
Natuurlijk is de ene stagiair de andere niet. De één is super fanatiek, de ander duidelijk minder gemotiveerd. Dat ziet ook Paul de Koster. Jongens van een jaar of 15/16 zijn soms moeilijk te doorgronden,” zegt hij. “Op het Bornego College hebben ze mij ooit het vertrouwen gegeven. Verprutste je het één keer, dan kreeg je een tweede kans of een derde.”  En zo kijkt hij nu ook naar zijn eigen stagiaires. “Je moet ze vertrouwen geven en valt het kwartje nu niet, dan valt het misschien een half jaar later.” Als het maar valt, daar draait het om. “Maar je moet de kansen die je krijgt uiteindelijk wel zelf pakken.”

De tip van Paul: het valt me soms op dat jongeren vrij weinig ambitie hebben. Ik denk dat het goed is dat jongeren zichzelf de vraag stellen wat ze nou willen in de toekomst. Dat is lastig, maar wel belangrijk als je iets wilt bereiken.