Hobbels en bobbels

Haar schoolcarrière op het Bornego College was er eentje met de nodige hobbels en bobbels. Met een omweg lijkt alles voor Brenda van Olphen (23) toch op z’n pootjes terecht te komen. In 2002 slaagde ze voor haar mavo-diploma, de laatste lichting. Nu moet ze alleen haar stage nog afronden en dan heeft ze haar diploma voor mbo-journalistiek op zak.

Geen lieverdje
Ja, het waren roerige tijden destijds. Ze was geen lieverdje. “Ik spijbelde veel en haalde rotzooi uit,” beaamt Brenda. “Maar ik ben nooit gemeen geweest tegen docenten.” Beschouw het als puberaal gedrag ingegeven door verkeerde vrienden. Op een gegeven moment hing haar zelfs een schorsing boven het hoofd. “Gelukkig heeft Sjerp de Jong er toen voor gezorgd dat dat niet gebeurde,” zegt ze. “Hij heeft met docenten gesproken en met mij en mijn ouders afspraken gemaakt en me goed aangepakt.” Dat had effect want uiteindelijk haalde ze zonder problemen haar mavo-diploma.

Ze zat op drie van de vier locaties van het Bornego College. In 1998 kwam ze binnen op de Falkenaweg. “Dat was een fijne overstap,” herinnert ze zich nog. “Ik zag er als een berg tegenop om direct naar de Kingweg te gaan met al die grote mensen.” Op de Falkenaweg deed ze de mavo. Om te beoordelen of ze misschien een hoger niveau aankon kreeg ze les op havo/atheneumniveau met cijfers op mavoniveau. Ze haalde daardoor zelfs eens een 10,5! Onstuimig gedrag zorgde ervoor dat ze toch terugging naar de mavo. Na de Falkenaweg zat ze anderhalf jaar op de Kingweg. Het laatste half jaar bracht ze door op de Beugel omdat de mavo daar naartoe verhuisde.

Veilig
Ondanks de strubbelingen heeft Brenda goede herinneringen aan het Bornego College. “Ik heb het er goed gehad en voelde me er veilig,” zegt ze. “Onze klas was leuk en hecht. Iedereen nam het voor elkaar op. Je wist wat je aan elkaar had.” Leuk vond ze ook de vrijheid die ze kreeg bij het uitvoeren van werkstukken. Met fotografie als hobby werd ze door de leraren gestimuleerd om bij de werkstukken mooie foto’s aan te leveren. “Er was ruimte voor mijn creativiteit, dat was fijn,” erkent ze.

Nederlands was haar favoriete vak. Dat is niet raar als je van kinds af aan al journalist wilt worden. Ze koos na de mavo voor de opleiding Fotonica, waar ze ook haar liefde voor fotografie in kwijt hoopte te kunnen. Het liep anders. De opleiding vond ze te technisch en na anderhalf jaar verruilde ze de opleiding voor de havo op het Friesland College. “Dat heb ik net niet gehaald,” vertelt ze. Het vak Duits deed haar de das om. Na anderhalf jaar caissière te zijn geweest begon ze in 2006 aan de toen nieuwe opleiding Journalistiek en fotografie in Drachten. En daarvan hoeft ze nu (in februari 2010) alleen haar stage af te ronden om haar diploma in ontvangst te mogen nemen.

Omweg
Ze is dan officieel redacteur. Iets waarvan ze op de basisschool al droomde. Wat ze dan precies gaat doen weet ze nog niet.  “Ik zie wel waar ik terecht kom,” vertelt ze. “Ik ben nu met een omweg hier ook terechtgekomen, dat had ik ook niet gedacht. Het lijkt misschien dat ik maar wat heb aangeklungeld, maar ik heb er geen spijt van. Ik ben er op een leuke manier toch gekomen.” 

Op 1 maart 2010 begint Brenda bij het Reuring festival in Purmerend voor de afdeling Pers en Publiciteit. Ondertussen verdient ze als freelance journalist bij de Heerenveense Courant een zakcentje bij. De foto’s bij de artikelen maakt ze ook zelf. “Dat is leuk om er bij te doen, maar uiteindelijk heb ik met schrijven meer.”

Tip van Brenda: "Trek je niet al te veel aan van anderen en doe waar je goed in bent. Je doet het voor jezelf. En geniet van alle vrijheid die je nu nog hebt, al ervaar je het misschien niet zo: je hebt nu nog maar weinig verplichtingen".